Agrometeo Pogodynka

Home PORADNIK METEO Opis chmur Chmury szczególne
Strona używa informacji zapisanych za pomocą cookies w celach reklamowych i statystycznych oraz w celu dostosowania naszych serwisów do indywidualnych potrzeb użytkowników. Mogą też stosować je współpracujący z nami reklamodawcy, firmy badawcze oraz dostawcy aplikacji multimedialnych. Uznajemy, że kontynuując korzystanie z serwisu, wyrażasz na to zgodę. Korzystanie z serwisu bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zapisane w pamięci urządzenia.
[Zamknij]

Chmury szczególne

 
Obłoki iryzujące

Obłoki iryzujące są podobne do chmur Cirrus lub Altocumulus lenticularis . Wykazują one bardzo znaczną iryzację, podobnie jak masa perłowa; najbardziej lśniące barwy są obserwowane wówczas, gdy tarcza słoneczna znajduje się kilka stopni poniżej horyzontu. Fizyczna budowa obłoków iryzujących jest dotychczas słabo poznana; przypuszcza się, że mogą się one składać z drobniutkich kropelek wody lub kulistych cząstek lodu.

Obłoki iryzujące są rzadkim zjawiskiem. Były one obserwowane głównie w Szkocji i Skandynawii, ale również donoszono o ich pojawianiu się we Francji i na Alasce. Pomiary wykazały, że obłoki iryzujące obserwowane nad południową Norwegią występowały na wysokościach od 21 do 30 km.

Nocne obłoki świecące

Nocne obłoki świecące są podobne do cienkiej chmury Cirrus, ale zwykle mają barwę niebieskawą lub srebrzystą, a czasami pomarańczową do czerwonej; dzięki temu odcinają się na tle ciemnego nocnego nieba. Fizyczna budowa nocnych obłoków świecących jest dotychczas nieznana, ale pewne dowody świadczą o tym, że składają się one z bardzo drobnego pyłu kosmicznego.

Nocne obłoki świecące obserwowano bardzo rzadko, w północnej części strefy umiarkowanych szerokości geograficznych półkuli północnej i tylko w okresie letnim, gdy słońce znajdowało się 5 do 13 stopni poniżej horyzontu. Pomiary wykazały, że wysokości ich występowania wynosiły od 75 do 90 km.

Smugi kondensacyjne

Smugi kondensacyjne są to chmury, które powstają za samolotem, gdy powietrze na poziomie lotu posiada dostatecznie niską temperaturę i wilgotność. W chwili tworzenia się mają one wygląd lśniąco białych smug, wkrótce jednak przyjmują wygląd nabrzmiałych wisiorków podobnych do odwróconych grzybów. Często są one krótkotrwałe, ale mogą też utrzymywać się w ciągu kilku godzin, szczególnie wtedy, gdy występują chmury Cirrus lub Cirrostratus. Trwałe smugi stopniowo rozpościerają się, tworząc często duże ławice puszystych lub włóknistych chmur o wyglądzie chmur Cirrus albo ławic chmur Cirrocumulus lub Cirrostratus. Czasami odróżnienie starych smug kondensacyjnych od wymienionych chmur staje się niemożliwe.

Smugi kondensacyjne mogą powodować zjawisko halo o wyjątkowo czystych barwach. Głównym czynnikiem powodującym tworzenie się smug kondensacyjnych jest ochłodzenie gazów spalinowych, które posiadają dużą zawartość pary wodnej w wyniku spalania się materiałów pędnych. Krótkotrwały typ smug kondensacyjnych powstaje czasami w wyniku rozprężania się powietrza w wirach powstających u końców śmigieł lub skrzydeł.

Chmury Kelvina-Helmholtza


Chmury te są powstają w wyniku sub-harmonicznego rezonansu fal niestabilności Kelvina-Helmholtza (K-H) z innego typu falami w atmosferze. Niestabilność K-H jest skutkiem występowania silnego uskoku wiatru. Chmury K-H we wczesnym stadium przypominają wyglądem idealnie sfalowaną powierzchnię morza, która jednak z czasem ulega poszarpaniu.

Chmury wywołane pożarami

Przy dużych pożarach (np. pożarach leśnych lub zbiorników benzynowych) produkty spalania przybierają często wygląd gęstej ciemnej, kłębiącej się chmury podobnej do silnie rozwiniętej chmury konwekcyjnej, wyróżniającej się od tej ostatniej szybkością swojego rozwoju i ciemną barwą. Produkty spalania, pochodzące od dużych pożarów stepów tropikalnych lub pożarów leśnych, mogą być przenoszone z wiatrem na duże odległości i wtedy mogą przybierać wygląd cienkich warstwowych zasłon, które czasami nadają Słońcu lub Księżycowi niebieskie zabarwienie.

Chmury wywołane wybuchami wulkanów


Chmury powstałe przy wybuchach wulkanicznych wyglądają jak silnie rozwinięte chmury kłębiaste z gwałtownie wzrastającymi wypukłościami. Mogą one rozpościerać się na dużych wysokościach nad rozległymi obszarami. W takim przypadku niebo przybiera szczególną barwę, która może się utrzymywać w ciągu kilku tygodni. Chmury wywołane wybuchami wulkanów są złożone głównie z cząsteczek pyłu lub innych stałych cząsteczek o różnych wymiarach. Pewne części mogą się jednak składać prawie całkowicie z kropelek wody i mogą dawać opad.

Chmury pochodzenia przemysłowego

W wyniku działalności przemysłowej emitowane są do atmosfery produkty spalania oraz olbrzymia ilość pary wodnej w efekcie czego powstają chmury przemysłowe przypominające wyglądem znane chmury konwekcyjne.
 
 
 
 
 
 
© IMGW Oddział Morski 2001-2006
 
 

 

Reklama

Reklama